Het smerige alternatief ....

Het fundamentele verschil tussen het Vlaams Blok/Vlaams Belang en andere partijen is dat het Vlaams Belang mensen wil uitstoten uit onze samenleving, de maatschappij wil 'uitzuiveren', de bestaande diversiteit wil reduceren tot het 'eigen volk'. Dat programma probeert het Vlaams Belang met alle middelen te verwezenlijken. Met democratische middelen als het kan, maar meestal aangevuld met intimidatie en geweldpleging. Het valt niet uit te sluiten dat daarbij uiteindelijk openlijke terreur en staatsgeweld zouden kunnen gebruikt worden.

vrijdag 9 maart 2007

Update : Overlijden Tastenhoye waarschijnlijk zelfmoord


BRUSSEL. In januari 1999 maakte Guido Tastenhoye (47) een opgemerkte overstap van de journalistiek - hij werkte bij Gazet Van Antwerpen - naar de politiek. Tastenhoye had zich steeds geprofileerd als Vlaams-nationalist en had ook op het vlak van migratie uitgesproken ideeën. Als politicus zou hij echter nooit gelukkig worden. ,,Ik had als journalist onweerlegbaar meer invloed,'' zo vertelde hij vorig jaar in Tertio. Hij worstelde met zijn carrière.

Vlaams Belang verliest Guido Tastenhoye.
Wellicht gaat het om zelfmoord. Zijn carrière
was voorbij.


Als politicus haalde Tastenhoye twee keer de media. Enkele jaren geleden pleitte hij ervoor om Brussel desnoods uit te hongeren wanneer de hoofdstad zou weigeren aansluiting te zoeken bij een zelfstandig Vlaanderen. Een jaar geleden lekte zijn lobbywerk uit voor een Kazachs gezin dat geen asiel kreeg in België. Zo bracht Tastenhoye de partij twee keer in verlegenheid. Maar het werd hem vergeven.

Tastenhoye woonde in Deurne, een Antwerps district waar Vlaams Belang bij de jongste gemeenteraadsverkiezingen 43procent haalde. Na de verkiezingen verzaakte Tastenhoye (hij trok nochtans de districtslijst) zijn mandaten in de districts- en gemeenteraad. Volgens de gewezen journalist was de combinatie van een plaatselijk met een nationaal mandaat te zwaar. Hij wilde zich concentreren op een nieuwe termijn als kamerlid.

Zware privé- en gezondheidsproblemen ondergroeven zijn politieke toekomst. Tastenhoye had met de komst van Bruno Valkeniers en Rita De Bont geen uitzicht meer op een verkiesbare plaats. De partij wil zo inzetten op meer communautaire knowhow, uitgerekend het sterke punt van Tastenhoye.

Vlaams Belang bood hem nog een functie aan op de studiedienst, maar het kamerlid verkoos uiteindelijk een andere optie.

Op woensdag 7 maart 2007 werd Guido Tastenhoye ladderzat uit de haag van het Koninklijk Atheneum van zijn woonplaats Deurne geplukt. Een ambulance bracht hem naar het Onze-Lieve-Vrouw-Middelaresziekenhuis. een dag later ontnam hij zich van het leven .


Tastenhoye laat een vrouw en een kind achter. Paul Meeus volgt hem op. (bbr)

*****

Interview Tastenhoye in Tertio
----------------------------------------

‘Ik had meer invloed als journalist’

Guido Tastenhoye (VB) was zestien jaar Wetstraatjournalist bij Gazet van Antwerpen. Hij stond bekend om zijn Vlaams-nationalistische opvattingen en zijn verregaande ideeën om Brussel als hoofdstad van een toekomstig onafhankelijk Vlaanderen in te lijven en opnieuw te vervlaamsen. In 1999 deed hij de overstap naar het Vlaams Blok. Hij heeft momenteel zitting in de kamer voor het Vlaams Belang (VB).


Waarom stapte u in de politiek?
,,Ik heb de pers zien afglijden van een behoorlijk niveau in de jaren 1980 tot een heel belabberd niveau. Het begin van de teloorgang is precies te dateren: dat was in 1988 met de komst van de commerciële zender VTM. Ook een aantal kranten stapten in dat project. Die kranten gingen al snel diezelfde populistische en commerciële toer op als die zender. De kwaliteit leed zwaar onder dat fenomeen.

Tegelijkertijd zag ik de opgang van de politieke correctheid. Je kon niet meer vrank en vrij je mening kwijt. Er werd voorgeschreven wat er moest worden gedacht en hoe er over de problemen moest worden gesproken. Ik zag hoe de pers begon te manipuleren als het over het Vlaams Belang (VB) ging. De pers verdraaide de waarheid en deed zelf aan politiek. Daarom wilde ik mijn nek uitsteken. Ik vond dat ik zelf op het voorplan moest treden en de waarden waarin ik geloof, moest proberen waar te maken.’’

Nam u zelf contact op met het VB?
,,Ik was goed bevriend met VB-woordvoerder Joris Van Hauthem. Ik vertelde hem dat ik beschikbaar was voor de partij. Zelf dacht ik aan een functie op de studiedienst of zo. Maar partijvoorzitter Frank Vanhecke en Gerolf Annemans vonden dat ik parlementslid moest worden. Zo geschiedde.’’

Waarom koos u voor het VB?
,,Mijn Vlaamsgezindheid kwam op de eerste plaats. In mijn jonge jaren was ik actief in Overijse, om het Vlaamse randgebied rond Brussel Vlaams te houden. In mijn studentenjaren was ik aanhanger van de Volksunie. Maar ik was ontgoocheld door het Egmontpact en de zware toegevingen waartoe de Volksunie bereid was.

Naderhand zag ik dat het VB de enige partij was die compromisloos streefde naar Vlaamse zelfstandigheid. De sfeer die tegen de partij werd gecreëerd in de media, aan de universiteiten en in intellectuele milieus, stootte me tegen de borst. Er werd niet meer aan objectieve journalistiek gedaan, maar aan afbraakpolitiek in de pers. Alles was goed om het VB in een slecht daglicht te stellen.’’

Ondanks de kritiek in de pers werd het VB bij elke verkiezing groter. Relativeert dat niet de macht van de media?
,,In zekere zin wel. Het is hen niet gelukt het VB in het verdomhoekje te duwen. De Vlaming geeft blijk van gezond verstand. Hij laat zich niet in de luren leggen. Bovendien stak het VB zeer veel energie in de rechtstreekse communicatie met de bevolking. De partij deed haar propagandamateriaal rechtstreeks in de bussen van de kiezer terechtkomen. Zo is de partij groot geworden. Ze staat nu bekend voor haar strakke anti-criminaliteits- en anti-immigratiebeleid. Dat zijn de thema’s van de eenentwintigste eeuw die de andere partijen te lang hebben verwaarloosd.’’

Door de veroordeling voor racisme werd de partij gedwongen van naam te veranderen. Het vreemdelingenstandpunt bleef evenwel ongenuanceerd. Uzelf werd teruggefloten toen u het opnam voor een illegaal gezin uit Kazachstan.
,,Dat ging om een bijzondere situatie. Het gaat om een gezin dat sinds 2000 in België is, het jaar waarop ons land door de regularisatie en de snel-Belgwet een ware toevloed kende aan asielzoekers. In 2001 had dat gezin een negatieve beoordeling gekregen, maar de overheid had nagelaten hen uit te wijzen. Een procedure bij de Raad van State nam opnieuw vier jaar in beslag. In 2001 hadden zij hun eerste kindje gekregen. Toen dat gezin bij mij kwam, was de vrouw zwanger van haar tweede. Ze spraken aardig Nederlands, deden hun best zich te integreren en waren niemand tot last. Ik vond het niet verantwoord zulke mensen uit te wijzen en vond dat ik in dat uitzonderingsgeval de nodige soepelheid aan de dag moest leggen.’’

Dat werd u door de partijtop niet in dank afgenomen.
,,De partijleiding was bezorgd over de perceptie. Ik zou het signaal hebben gegeven dat het VB het niet zo nauw nam met zijn principes. Of dat wij overkwamen als een partij die onder bepaalde omstandigheden afwijkt van haar programma. Ik heb daarop laten verstaan dat ik achter dat programma sta: asielzoekers die op een correcte manier binnenkomen, moeten hun aanvraag zo snel mogelijk afgehandeld zien. Wie wordt vervolgd wegens ras, geloof of politieke overtuiging – dat is minder dan tien procent van de dossiers – moet asiel krijgen. Zuiver economische vluchtelingen moeten zo snel mogelijk worden gerepatrieerd. Als het systeem zo werkte, was er geen enkel probleem.

Het laten liggen van de oude dossiers creëert een enorm probleem. Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (VLD) regulariseert hen nu, maar doet dat volgens mij te laks. Vorig jaar ging het om 5.542 dossiers, dat was goed voor 11.600 personen. Het bewuste artikel 9 paragraaf 3 van de Vreemdelingenwet was daar niet op voorzien. Dat was bedoeld voor enkele tientallen of honderden uitzonderingsgevallen per jaar.’’

Terug naar ons thema: vindt u dat de media een juist beeld geven van het politieke bedrijf?
,,Zeker niet. Vroeger hadden ernstige kranten hun vaste verslaggevers in de Wetstraat. Elke dag werd je geïnformeerd over wat er gebeurde in de commissies, ook al was dat niets opzienbarends. Met de verkleutering, de vervlakking en de commercialisering van de pers is daarvan afgestapt. De focus ligt alleen nog op spectaculaire of sensationele gebeurtenissen. Dat is zeer frustrerend voor politici die hard werken en degelijk werk leveren in het parlement. Als je bij wijze van spreken je broek niet laat zakken, haal je de krant en het tv-nieuws niet.’’

Zou u vandaag anders aan journalistiek doen?
,,Ik zou ijveren voor een dagblad dat ernstig bericht over wat er maatschappelijk en politiek gebeurt. Belangrijk daarbij is dat feiten worden gescheiden van commentaar. Nu laten journalisten voortdurend hun eigen mening doorschemeren. Strikt genomen mag dat alleen in een editoriaal. Een krant mag daar om het even welk standpunt innemen. Al is het ook te gek dat je in dezelfde krant soms commentaarstukken leest met een tegenovergestelde mening. Er zit geen lijn meer in, terwijl vroeger alles duidelijk was. Pure berichtgeving moet zich in elk geval aan de feiten houden.’’

Is honderd procent objectiviteit geen illusie? Kon u zelf een objectief stuk schrijven over pakweg de Vlaamse rand of het koningshuis?
,,Absolute objectiviteit is inderdaad niet haalbaar. De journalist maakt deel uit van de maatschappij, hij heeft een eigen mening en daar zal altijd wel iets van doorschemeren in zijn berichtgeving. Toch moet je naar objectiviteit streven. Zo moet je je bronnen geen twee, maar drie keer checken. Nu gebeurt dat niet meer. Bovendien moet je woord en wederwoord een plaats geven. Men mag voor mijn part hevige tegenstanders van het VB aan het woord laten, maar hun uitspraken moeten wel worden getoetst en de kranten moeten wederwoord toelaten. Nu worden alle fundamentele journalistieke principes overboord gegooid.’’

Schurken journalisten en politici te dicht tegen elkaar aan?
,,In de huidige stand van zaken heb je eigenlijk geen oppositiepers meer. Het is gezond voor een democratie dat je bladen hebt die vanuit hun fundamentele ideologie oppositie voeren. Wij zitten met een slaafse regimepers die wat de machthebbers zeggen, zomaar voor waar aanneemt. Kritische journalisten worden binnen hun eigen redactie op een zijspoor gezet. Iedereen weet dat de machthebbers grote druk uitoefenen op redacties en eigenaars van kranten.’’

Ik kan u toch een aantal bladen en journalisten noemen die u niet van ‘paarse’ sympathieën kunt verdenken.
,,Je kunt dat inderdaad niet absoluut stellen. Gelukkig zijn er nog een aantal journalisten die hun kritische instelling niet hebben verloren. Maar ze komen te weinig aan bod.’’

Vindt u dat u meer invloed hebt als politicus dan als journalist?
,,Mijn goede vriend Manu Ruys, gewezen hoofdredacteur van De Standaard, stelde ooit dat een gemotiveerd en gedreven journalist meer invloed heeft dan een hele parlementsfractie. Ik ben het daarmee helemaal eens. Ik had als journalist onweerlegbaar meer invloed dan ik nu heb.’’

Had u ooit spijt van uw beslissing? Zou u opnieuw kiezen voor de politiek?
,,Dat is een moeilijke vraag. Het is niet gemakkelijk terug te blikken op beslissingen. Ik wist wat er op mij af zou komen, want ik zat in het milieu. Ik wist dat ik bakken kritiek over mij heen zou krijgen. Zou ik het opnieuw doen? Ik vermoed van wel. Maar ik durf er geen eed op doen.’’

*******************************